Амьсгал авах бүртээ орчлонгийн зовлонг сорж, амьсгал гаргах бүртээ амгалан жаргалаа хорвоод юүлэхийг Адиша сургажээ. Орчлонгийн зовлонг сорж чадвал зүрхэнд чинь гайхамшигт урвал явагдана. Гэвч бидний төрөлх зан үргэлж зовлонгоос бултдаг. Бие биенийхээ зовлонг аман дээрээ л хуваалцахаас ачир дээрээ түлхдэг зантай.

Хэсэг зуур жингүйдсэнээ эргээд л ойчлоо. Биеэ хэлээгүй л дээ. Гэхдээ гунсрах юмгүй цэлмүүхэн. Гадаа өнгийн хорвоо үргэлжлэвч дотор гүнд сэрүү татсан амгалан тэмтрэгдээд байх болсон. Баярлалаа, Багш аа... Ойрхон байсан багшийн номоос нэгийг шүүрээд сөхлөө. “Нирваан”.

- Сохор номингийн довыг уул болгож дөвийлгөх хэрэггүй. Шашны хүмүүс энэ тал дээр үнэн гаргууд. Тамхи татах ердөө л утаа уушгилж, гаргах – Нэгэн зүйл пранаяма (хийн дасгал).

Буддаг үр үндэс гэж үзвэл Хотэй түүнээс ургасан модны цэцэг жимс. Буддаг ойлгоё гэвэл Хотэйг ойлгохыг хичээ. Түүнийг Инээмтгий Будда гэж хүмүүс дууддаг нь оносон хэрэг. Будда Хотэйн дүрээр заларчээ. Будда Хотэй дотор инээж байлаа. Гэгээрэл оройн титэмдээ гэрэлтэн туяарсан нь тэр аж.

- Та бидэнд үнэний эрэлчин болж, бясалгалын замд орж байгаа хүмүүсийг хараад даган баясаж байхыг захидаг. Тэгвэл үнэнийг эрсэн гэнэн цайлган залуус хувийн эрх мэдэл, олз ашгийн төлөө дагалдагчдаа ашигладаг Мүүн мэтийн хуурамч мэссия нарт олзлогдохыг хараад бид яах вэ?

Хүмүүс гүн нойронд автаастай. Энэ нойр биеийн биш, дотоод ахуйн нойр. Хэдийгээр хөдөлж, ажиллаж, бодож төсөөлөх боловч хүний амьдрал турш зүүд нойр үргэлжилсээр байдаг.